TPL_GK_LANG_MOBILE_MENU

ELISA  

Studzienki

Metoda ELISA (ang. Enzyme-Linked Immunosorbent Assay) w zależności od konstrukcji testu umożliwia oznaczanie przeciwciał lub antygenu. Dzięki kilkupunktowej kalibracji możliwe jest bardzo precyzyjne, ilościowe oznaczenie stężenia przeciwciał lub białka w jednostkach relatywnych lub międzynarodowych (o ile istnieje standardowa surowica kalibracyjna). Za pomocą testu ELISA możliwa jest ilościowa ocena przeciwciał przeciwko receptorowi acetylocholinowemu (anty-AChR) przy podejrzeniu Myasthenia gravis jak również stężenia β-amyloidu 1-40, 1-42 oraz białka Tau w płynie mózgowo-rdzeniowym w diagnostyce Choroby Alzheimera.  

ZASADA TESTU ELISA – WYKRYWANIE PRZECIWCIAŁ ANTY-AChR

Schemat Elisa
Studzienki płytki mikrotitracyjnej opłaszczone są wysokooczyszonym rekombinowanym receptorem acetolocholinowym. Podczas inkubacji z surowicą pacjenta wiążą się do niego przeciwciała, które w kolejnym etapie wykrywane są za pomocą drugorzędowych przeciwciał sprzęgniętych z enzymem. Enzym rozkłada bezbarwny substrat do barwnego produktu. Natężenie barwy mierzone jest przez czytnik mikropłytek, a następnie przy pomocy krzywej standardowej wydawany jest wynik.

ZASADA TESTU ELISA – WYKRYWANIE ANTYGENÓW: BIAŁKO TAU, β-AMYLOIDU 1-40, β-AMYLOIDU 1-42

Krzywa
W pierwszym etapie inkubacji, kalibratory oraz próbki pacjentów rozcieńczane są roztworem zawierającym przeciwciała znakowane biotyną (np.: anty-biało tau, anty-β-amyloid 1-40 lub anty-β-amyloid 1-42) i dodawane do studzienki mikrotitracyjnej zawierającej monoklonalne przeciwciała przeciwko wybranemu antygenowi (odpowiednio anty-białko Tau, anty-β-amyloid 1-40 lub anty-β-amyloid 1-42). Powstałe kompleksy, wykrywane są za pomocą streptawidyny znakowanej enzymem. Enzym rozkłada bezbarwny substrat do barwnego produktu. Natężenie barwy mierzone jest przez czytnik mikropłytek, a następnie przy pomocy krzywej standardowej wydawany jest wynik.


Literatura:

1. Recommended diagnostic criteria for paraneoplastic neurological syndromes. F. Graus al.. J Neurol Neurosurg Psychiatry 2004;75:1135–1140. doi: 10.1136/jnnp.2003.034447
2. Jakie przeciwciało i jaki nowotwór w którym zespole paranowotworowym, komentarz: G. Gromadzka. Medycyna praktyczna Neurologia 2010/06 na podstawie. Artykuł oryginalny: Which antibody and which cancer in which paraneoplastic syndromes. P. Gozzard, P. Maddison. Practical Neurology 2010; 10: 260-270
3. Neurologiczne zespoły paranowotworowe. S. Michalak, W. Kozubski. Polski Przegląd Neurologiczny, 2008, tom 4, nr 1
4. Klasyfikacja i rozpoznanie neurologicznych zespołów paranowotworowych. S. Michalak. Polski Przegląd Neurologiczny, 2008, tom 4, nr 4
5. Paraneoplastische Syndrome. Leitlinien der Deutsche Gesellschaft für Neurologie, 2008

Strona Euroimmun.pl wykorzystuje cookies. Korzystając z tej strony internetowej, dajesz zgodę na używane plików cookie. Aby uzyskać więcej informacji odwiedź naszą politykę prywatności.

Akceptuję pliki cookie dla tej strony >